Claire Tabouret
Beeldende kunstenaars creëren, net als schrijvers, spiegels om ons voor te houden. Als je een kunstwerk werkelijk laat binnenkomen, herken je jezelf of mensen om je heen erin. Situaties waarin je verzeild kunt raken. Oplossingen die je nooit bedacht hebt tegenkomen. Die spiegels kunnen ervoor zorgen dat je de wereld om je heen nog beter leert begrijpen. Zien dat de manier waarop je tegen de dingen aankijkt, ook heel anders kan. Je in anderen inleven en meevoelen of een nieuwe kijk op een situatie te krijgen door de verstilling ervan. De prachtige kunstwerken van Claire Tabouret krijgen dit bij veel van de bewonderaars van haar werk voor elkaar.
De waterdruppels die precies van het juiste puntje van een kin een pluk van het haar druppen. Haast fotografisch, maar dan met zoveel gevoel erin. Ik heb bijna de neiging om met een grote handdoek de meisjes te omarmen en teder droog te maken.
Toen ik hoorde dat Tabouret de opdracht heeft gekregen om de ramen voor de gerestaureerde Notre Dame te Parijs te maken, voelde dat voor mij zo terecht. Die wil ik ook gaan bewonderen ter zijner tijd!
Dat heb je als je in een schrijfproces zit
Ik ben heel hard bezig met mijn volgende boek. Minimaal drie keer week (of elke dag?) schrijven en dan echt niet minder dan duizend woorden per keer. Dat is mijn doel en daar hou ik me ook aan. Dat betekent dat ik aan mijn verhaal denk als ik wakker word, voor ik in slaap val, als ik onder de douche sta of als ik de tafel afruim, om maar wat situaties te noemen. Gelukkig word ik af en toe door de mensen om mij heen liefdevol achter mijn computer vandaan gehaald om... bijvoorbeeld een expositie in Museum Voorlinden te bekijken. De expositie van Claire Tabouret.
Thema's die te zien zijn: meisjes in badpakken (en ook jongens), meisjes met uitgesmeerde make-up, zelfportretten en grote groepen kinderen. Indrukwekkend aan de enorme groepsportretten is dat ieder kind een eigen lichaamshouding en gezichtsuitdrukking heeft, zelfs als ze haast identiek gekleed zijn! Zo krijgt elk kind zijn of haar eigen verhaal.
Ik zie niet alleen al die verschillen, ik sta ook naar verschillende verhalen te kijken. Verhalen achter de kinderen! Een meisje dat verlegen de ander kant op kijkt of eentje die je juist met brutale blik aanstaart. Ieder kind zijn of haar eigen verhaal.
Lang kijk ik naar Tabourets zelfportret, waarop ze op de bank ligt. Haar witte tennisssok met roze randjes vertedert me. Ik blijf lang staan om mee te krijgen wat ze me wil vertellen. Welk verhaal geeft ze met deze beeltenis mee? Ik kan er van alles bij bedenken. Dat krijg je als je in het schrijfproces zit, dan zie je overal verhalen om je heen!
Reactie plaatsen
Reacties