Het was een schrijfopdracht in drie stappen: eerst associaties voor een reisverhaal,  dan een half uurtje schrijven en tot slot voorlezen. Lieve positieve reacties, geen feedback waarmee je een sprong kunt maken. De meeste deelnemers, toch nog zo'n twintig mensen, wilden graag schrijven, maar kwamen er niet toe. Voor zover 'andere schrijvers ontmoeten'. Affijn, ik dacht, ik ben er nu toch, ga zitten en je best doen. Het is heet in het prachtige Veerhuis, maar de cappucino met glaasjes water zijn lekker. Ik weet een klein verhaaltje uit mijn pen te persen (dacht toch aan de hoofdpersonage van mijn eigen verhaal; mijn hoofd laat zich niet sturen) en kreeg als reactie: leuk, mysterieus. Mwah, oké. 

Thuis was er toch een zin, die ik die ochtend bedacht had, die me niet losliet. Zo gaat dat! Dus de opbrengst is toch nog groot geworden: een prachtige zin die ik nu in mijn verhaal gebruikt heb!