Foto
Vandaag, 14 mei 2026, herdenkt iedere Rotterdam, nou ja iedere, het bombardement van Rotterdam. Het doet zeer te lezen dat veel jonge Rotterdammers er niets van weten. Hoe kan dat? Het hart van de stad compleet weggevaagd door brandbommen vanuit vliegtuigen. Elk jaar een herdenking bij het prachtige beeld van Zadkine.
Toen mijn moeder overleden was en ik met mijn zussen alle laatste spullen die mijn ouders hadden nagelaten, aan het uitzoeken waren, kwam ik tussen alle foto's een klein zwart-wit fotootje tegen. Het viel haast niet op tussen de grote portretten die bij verschillende fotografen waren laten maken, maar het beeld greep mij meteen. Enorme rookwolken en vuur boven daken uit. Mijn oma, de moeder van mijn moeder, was een fervent amateurfotograaf en ik durf er vergif op in te nemen dat zij in alle hectiek, spullen, kat en kinderen redden maar niet persé in die volgorde, nog heeft gemaakt. Zich beseffend dat dit een foto zou worden van een uniek moment. De huizen op de foto zijn compleet in de vlammen verloren gegaan. Een beeld dat ik alleen ken van oorlogen ver weg, zoals nu in Gaza.
Vandaag moest ik weer aan het fotootje denken dat sinds de verhuizing staat te pronken in mijn boekenkast. Helaas, nergens te bekennen. Hoe kan dat? Het moet toch ergens zijn. Alles overhoop, bureau voor de kast weg, tussen de boeken zoeken, alle de lades leeghalen. Het fotootje is nergens te bekennen. Op internet heb ik een vergelijkbaar beeld gevonden en plaats ik hierbij. Verdrietig ben ik wel, om een verloren binnenstad, nu indrukwekkend herrezen, én om een verloren foto. Hopelijk vind ik het terug.
Reactie plaatsen
Reacties