Soms lopen dingen zoals gepland. Vandaag even niet verder schrijven, want we gaan, hopelijk, boeken verkopen en signeren op het Eindeloos India Festival in de Jurriaanfoyer van De Doelen.

Soms lopen dingen helemaal niet als gepland. Onze lieve kat Cuby, die ziek wordt en in de dierenkliniek beland is. Spannende dagen: redt ie het wel of redt ie het niet? Operatie, zodat we nu een transgender kat hebben. Vandaag mag hij, als de nierwaarden goed zijn en hij heeft geplast, weer naar huis. Last but not least ben ik vorige week maandagavond, tijdens een sprintje om de tram te halen, gevallen. Na veel vijven en zessen ben ik eergisteren bij de huisarts en het ziekenhuis geweest: gebroken arm! Gelukkig mijn linker. Maar typen met één hand is lastig, schrijven met een pen lukt wel, maar toch,  ik ben een beetje van slag en mijn schrijfchallenge ligt even, op z'n Rotterdams gezegd, op z'n kont. 

Vandaag is het zaterdag. Normaal een klungeldag. Krantje lezen, ja, in het weekend een echt papieren krant, uitgebreid ontbijten, lummelen of de stad in of bij iemand op bezoek. Maar zo niet vandaag, want vandaag moet er weer geschreven worden! En wel 1000 woorden. Gisteren lekker veel inspiratie opgedaan, dus dat is het niet. Zoals je weet, krijgen wij schrijvers van de Nationale Schrijfmaand elke dag een tip van een of andere schrijver. Die deel ik niet elke dag, want dat zou natuurlijk een beetje flauw zijn, maar vandaag begint de schriftip met de slogan: Omarm de chaos. Leuke tip, haha, als je in een structuur geperst zit, ja, vrijwillig, dat dan weer wel. Nee, de chaos kan ik op dit moment niet omarmen, tenzij ik mijn eigen uitdaging loslaat. Voorlopig ben ik dat nog niet van plan en is het me gelukt om weer ruim 1000 woorden aan mijn manuscript toe te voegen! Daar ben ik best trots op! Ik kan elke dag mijn nieuwe aantal woorden invullen op de site en vandaag kreeg ik het compliment: Je loopt zelfs voor op de planning: grote klasse! Kijk, daar doe ik het voor!

Vanmorgen ben ik vroeg begonnen, nou ja, vroeg, na mijn krantje en het ontbijt, er zijn grenzen! Vandaag weer 1000 woorden schrijven en ik heb vanmiddag om 14.00 uur afgesproken om te wandelen. Dus doorwerken!!! Voor de lunch kom ik, na meer schrappen dan schrijven voor mijn gevoel, op een plus van 909 woorden. Nog niet genoeg, maar toch al een heel eind op weg. Het is maar goed dat ik heb afgesproken om te wandelen, anders was ik weer niet achter mijn laptop vandaan gekomen. Na de wandeling, heerlijk langs het water en door het park, pak ik de schrijfdraad weer op. Waar kom ik op uit??? 1246 woorden Joehee!!! Nu stop ik. Morgen weer verder. Waar ik ben in mijn boek of waar het nieuwe boek over gaat? Ik snap dat je daar nu vast nieuwsgierig naar bent! 

Met wat spanning in mijn buik, begin ik aan de schrijfchallenge. Ik heb een onrustige nacht gehad, waarbij ik gisteravond niet los kon komen van mijn verhaal. Gek toch? Ik schrijf nu al maanden een aantal dagen per week. Waarom die spanning?

Zoals je weet, begint mijn aantal woorden niet op 0. Ik ben al ruim op weg met mijn manuscript van Amerikaans bloed en wil deze challenge graag gebruiken om zeker te weten dat mijn manuscript eind van de maand zo goed als af is, nou ja, de tweede versie dan. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Om zoveel mogelijk mensen te bereiken en mijn website te laten bezoeken (wat heeft dit verhaal anders voor zin?), ben ik vanmorgen begonnen met posten op sociale media. Een filmpje op Tiktok, writer5940, een berichtje op Instagram, schrijvervanboeken, en weer een ander bericht op LinkedIn, gewoon onder mijn eigen naam. Ook nog een mail naar een aantal mensen rondgestuurd en een foto met link op mijn WhatsApp-status gezet. Hm, Meta kan weer blij met me zijn. Ik wat minder, want wat een werk en vooral, wat een tijd kost dat toch! Ja , ik weet het, ik ben ook de jongste niet en een GenZ-er draait er zijn of haar hand niet voor om, maar toch. Eindelijk kan ik gaan schrijven. 

Voor de lunch heb ik meer woorden weggegooid dan erbij geschreven. Nou, dat schiet lekker op, denk ik. Als ik al geen stress had, dan zou ik het nu krijgen. Eén blik op de kat, die als ik schrijf altijd heerlijk rustig bij me ligt en ik weet dat het goedkomt. Hierdoor hou ik de moed erin. Na de lunch even mijn website gecheckt: jawel, al één volger, hoera! Daarna nog even naar mijn mail gekeken en jawel, ik licht er twee gave berichten uit. Ten eerste mailt iemand die ik ken van een schrijfweek bij Marlen Visser me dat zij ook meedoet aan de challenge en dat ze in dit kader hiervan een workshop gaat volgen in het Veerhuis (schrijfcafé). Dat is vlakbij mijn huis en daar kom ik regelmatig. Toen ik een tijdje terug over die workshop las, was deze al volgeboekt, maar ach, daar sta ik toch dubbel in, want ik weet al precies waar mijn boek over gaat. Wie weet kan ik haar nog even ontmoeten, dat zou leuk zijn. De tweede mail was van het ILFU. We krijgen namelijk elke dag een schrijftip. Vandaag trapte Manik Sarkar af, auteur van Ossenkop. Hij had een leuke tip om mee te beginnen: zorg dat je in elk geval IETS schrijft, anders valt er niets te redigeren. Hahaha, die tip komt voor mij op het juiste moment! Maar ja, er doen 6000 mensen mee aan deze schrijfchallange, dus er zullen veel tabula rasa's bij zitten, neem ik aan.

Gelukkig ben ik vanmiddag, zoals je dat noemt, in de flow gekomen. De woorden roetsjen uit mijn handen. Zo komt het dat ik op de site 1100 woorden kon invullen. De website van Nationale Schrijfmaand houdt voor me bij hoe het met mijn doelstelling staat en daar vul je dan elke dag je 'score' voor in. Die score heb ik wel op 0 laten beginnen. Met al dat geschrap en herschrijven, ben ik toch benieuwd hoeveel ik uiteindelijk kan toevoegen aan het geheel. 

Kijk, daar zit ook nog een crux en pijn in mijn buik: dat elke dag. Ik ben niet zo goed in 'elke dag', nee, nog eerlijker, ik ben helemaal niet goed in 'elke dag'. 'Ongeveer elke dag' ligt mij beter. Help, hoe moet dat deze maand????